DRAKULIADA III - PODRÓŻ Z DRAKULĄ /kurator Anna Taszycka - Polska/

 

Film wampiryczny, to jeden z nurtów w kinie grozy, który wykształcił własną symbolikę i charakterystycznych bohaterów. Literackich poprzedników Drakuli należy szukać w wieku XIX i w tradycji romantycznej. W postaci wampira/Nosferatu/Drakuli zawsze poszukiwano metafory na miarę współczesności: stąd popularność tej postaci także w dzisiejszych czasach.

Podczas Drakuliady III wyruszymy w drogę: pożegnamy Karpaty i razem z Drakulą i innymi wampirami udamy się w filmową podróż. Wątki wampiryczne zagościły w popkulturze na stałe, a twórcy filmowi prześcigają się w znajdowaniu dla nich zupełnie nowych miejsc w obrębie kultury popularnej. Wampiry opuszczają horror i podążają w kierunku innych gatunków filmowych.

                                                                    dr Anna Taszycka - kurator przeglądu

„Vampire Hunter D” (1985), reż. Toyoo Ashida, 80 minut

„Vampire Hunter D” to gratka dla wielbicieli anime i kina japońskiego. Animowany pełnometrażowy film został zrealizowany w latach 80. na fali popularności serii japońskich nowel graficznych autorstwa Hideyukiego Kikuchiego. Do grona mitycznych postaci wampirów możemy tym razem dorzucić dhampira, mieszańca, wampira półkrwi, którego matka jest kobietą, a ojciec wampirem, postać ta wywodzi się z folkloru cygańskiego; ciekawostką jest, że tym razem dhampiry pokonały bariery kulturowe docierając także do Japonii. Akcja anime toczy się w odległej przyszłości, kiedy główny bohater D - tytułowy łowca wampirów - wyrusza do walki z groźnym przeciwnikiem. W 2000 roku obraz doczekał się kontynuacji - powstał wtedy film „Vampire Hunter D: Żądza krwi”.

„Pozwól mi wejść” (2008), reż. Tomas Alfredson, 115 minut

Szwedzki horror Tomasa Alfredsona to jeden z najbardziej niezwykłych filmów o wampirach w historii kina. Akcja filmu rozgrywa się w 1982 roku w Sztokholmie. Głównym bohaterem jest dwunastoletni Oscar, osamotniony i prześladowany przez kolegów. Pewnego dnia w sąsiedztwie pojawia się jego rówieśnica, androgyniczna Eli, która nie jest zwyczajną dziewczynką. Film Alfredsona, adaptacja powieści Johna Ajvide Lindqvisa, skupia się przede wszystkim na emocjach głównych bohaterów: strachu pomieszanym z fascynacją, próbie przełamania alienacji i znalezienia akceptacji za wszelką cenę. Skandynawski raj okazuje się krainą podszytą tłumioną przemocą i lękiem przed tym, co nieznane. Zdjęcia kręcone w sztokholmskiej dzielnicy Blackeberg dodatkowo podkreślają poczucie zagrożenia i wyobcowania. Niespieszny szwedzki film tak bardzo spodobał się Amerykanom, że w 2010 roku nakręcili jego remake, pod tym samym tytułem.

„Blade: Wieczny łowca II” (2002), reż. Guillermo del Toro, 117 minut

Blade to jeden z najbardziej znanych łowców wampirów w historii kina. W tytułową rolę wcielił się Wesley Snipes, który odegrał Blade’a we wszystkich trzech filmach cyklu. Na ekranie towarzyszy mu Kris Kristofferson, udzielając bohaterowi wsparcia nie tylko duchowego. Postać Blade’a wywodzi się z komiksów amerykańskiego wydawnictwa Marvel; po raz pierwszy łowca pojawił się na łamach komiksu w roku 1973. Blade, podobnie jak bohater filmu „Vampire Hunter D”, jest dhampirem, wampirem półkrwi. Pierwszy obraz “Blade: Wieczny łowca” powstał w 1998 roku, ostatni w 2004. „Blade II”, to kontynuacja wyreżyserowana w 2002 roku przez Guillermo del Toro. I to właśnie postać meksykańskiego reżysera, jego filmowa wyobraźnia i warsztat, czynią film interesującym. Twórca filmów „Hellboy” i „Labirynt Fauna” świetnie czuje się w towarzystwie fikcyjnych postaci, potrafi nadać im ludzkie cechy, chętnie - niejako przy okazji - wyznaczając nowe ramy gatunku filmowego: tym razem w ciekawy sposób łącząc film wampiryczny z dynamicznym kinem akcji.

„Od zmierzchu do świtu” (1996), reż. Robert Rodriguez, 108 minut

Robert Rodriguez i Quentin Tarantino (autor scenariusza i odtwórca jednej z głównych ról w filmie) zabierają nas do gniazda wampirów w Meksyku. Pierwsza część filmu to typowa opowieść „w stylu Tarantino”, bardzo krwawa, ale momentami także niezwykle zabawna. Dwaj bracia  Gecko (George Clooney i Tarantino) uciekają przed policją w stronę meksykańskiej granicy. Po drodze porywają rodzinę Fullerów i razem docierają do zagubionego wśród pustyni baru Titty Twister, który otwarty jest jedynie od zmierzchu do świtu... Sensacyjna fabuła zmienia się mniej więcej w połowie filmu w wampiryczną krwawą jatkę. Tarantino i Rodriguez z dystansem podchodzą do gatunku, jakim jest film wampiryczny. Z perspektywy lat widać, jak ożywcze było ich spojrzenie. „Od zmierzchu do świtu” to dobra zabawa dla widzów przyzwyczajonych do przemocy na ekranie. Plus seksowna Salma Hayek, Harvey Keitel w roli duchownego, który stracił wiarę, Juliette Lewis jako jego córka, a za barem w roli wampirycznego barmana charakterystyczny Danny Trejo.

 

 
Komentarze  |  Dodaj swój komentarz
Przepisz znaki w odwrotnej kolejności (od końca): 24b72
   


Brak komentarzy...

 



Newsletter

Jeśli chcesz być informowany o aktualnościach dotyczących festiwalu zaprenumeruj newsletter...


PATRONI MEDIALNI

 

PARTNERZY

 



© 2009 Instytut Europa Karpat

Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalengo w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.
Projekt i wykonanie: inti.pl